Ilustracja AI w New Yorkerze. Błąd czy sabotaż?
- New Yorker opublikował profil Sama Altmana z ilustracją wygenerowaną przez AI, co wywołało falę krytyki w branży mediów i designu.
- The Verge wskazuje, że użycie AI-artu w tekstach o AI to estetyczny i etyczny błąd redakcji.
- Debata dotyczy tego, czy prestiżowe tytuły prasowe powinny sięgać po generatywne narzędzia graficzne zamiast zatrudniać ilustratorów.
New Yorker wrzucił do sieci profil Sama Altmana z ilustracją, która wygląda jak efekt uboczny złego tripu — i jest to praca generatywnej AI, nie człowieka. Altman stoi w niebieskim swetrze z pustą twarzą, a wokół jego głowy unoszą się zdeformowane klony jego twarzy: wściekłe, zapłakane, ledwo rozpoznawalne jako ludzkie. The Verge podsumowało to jednym słowem: jump scare.
Redakcja użyła narzędzia, o którym pisze
Ironii w tym poziom trudny do przeoczenia. New Yorker publikuje pogłębiony materiał o człowieku, który stoi za OpenAI — firmą odpowiedzialną za DALL-E i całą falę generatywnej grafiki — i ilustruje go właśnie taką grafiką. To trochę jak recenzja weganizmu napisana na serwetce z McDonalda.
Autorem ilustracji jest David Szauder, węgierski artysta znany z prac opartych na AI. New Yorker nie ukrył tego faktu, ale też go szczególnie nie eksponował. Wybór artysty pracującego z generatywnym AI do materiału o Altmanie mógł być świadomą decyzją redakcji — albo przypadkowym strzałem, który trafił w samego siebie.
Czy redakcje w ogóle rozumieją, co publikują?
The Verge stawia pytanie, które wielu redaktorów woli ignorować: czy AI-art w artykule o AI cokolwiek komunikuje, czy tylko zapycha miejsce po ilustracji? Generatywna grafika nie jest neutralna. Jej użycie w materiale prasowym to zawsze wybór — i zawsze sygnał o tym, co redakcja myśli o pracy ilustratorów.
New Yorker od dekad uchodzi za magazyn z najlepszą tradycją ilustratorską w historii prasy anglojęzycznej. Okładki rysowali tu Barry Blitt, Chris Ware, Anita Kunz. Wrzucenie AI-grafiki do profilu jednej z najważniejszych postaci współczesnej technologii to decyzja, która kosztuje coś więcej niż honorarium dla ludzkiego ilustratora.
Branżowy szum po publikacji był natychmiastowy. Ilustratorzy na X i Bluesky zaczęli udostępniać post z jednym pytaniem: serio?
Estetyka uncanny valley jako case study
Zdjęcie Altmana otoczonego zdeformowanymi wersjami siebie ma w sobie coś niepokojącego — i prawdopodobnie właśnie o to Szauderowi chodziło. Problem w tym, że uncanny valley przestało być subtelnym narzędziem artystycznym, odkąd każdy może je odpalić promptem w Midjourney.
Kiedy ludzki ilustrator rysuje lidera AI otoczonego widmami jego własnej twarzy, to jest komentarz. Kiedy AI generuje lidera AI otoczonego widmami jego własnej twarzy, to jest… co dokładnie? Autoreflekcja narzędzia? Przypadkowa poetyka algorytmu? Redakcja, która nie wiedziała, co zamawia?
Szauder twierdzi, że jego praca to świadome artystyczne użycie technologii, nie bezrefleksyjne klikanie w generator. Ale dla czytelnika New Yorkera — i dla ilustratorów tracących zlecenia — granica między „artystą pracującym z AI” a „redakcją oszczędzającą na honorariach” bywa niewidoczna.
Rynek ilustracji traci zlecenia realne, nie hipotetyczne
The Verge nie pisze o tym wprost, ale liczby są znane skądinąd. Getty Images odnotowało spadek zamówień na stock ilustracje o kilkanaście procent rok do roku od 2022. Niezależni ilustratorzy na platformach takich jak Dribbble czy Behance raportują mniej zapytań ofertowych przy jednoczesnym wzroście próśb o „coś w stylu Midjourney, tylko tańszego”.
Kiedy New Yorker — magazyn z budżetem i prestiżem wystarczającymi, żeby zapłacić za ludzką pracę — wybiera AI-art, to nie jest decyzja ekonomiczna. To jest sygnał kulturowy dla całej branży.
Sama ilustracja do profilu Altmana wciąż jest dostępna online. Można na nią patrzeć i próbować zdecydować, czy to sztuka, czy placeholder, który nikt nie zdążył podmienić.”, “coverImageAlt”: “Zniekształcone twarze unoszące się wokół głowy mężczyzny, ilustracja AI
