Diller ufa Altmanowi, ale mówi: przy AGI zaufanie nie ma znaczenia

Barry Diller, jeden z najbardziej rozpoznawalnych mediowych miliarderów w USA, publicznie stanął za Samem Altmanem — a potem w tym samym zdaniu podważył sens całej tej obrony.

Podczas wywiadu Diller powiedział wprost, że ufa Altmanowi jako człowiekowi i liderowi. Jednak od razu dodał, że przy AGI zaufanie jest „irrelevant” — czyli po prostu nieistotne. To rzadki przypadek, kiedy obrona kogoś kończy się argumentem, który tę obronę unieważnia.

Dlaczego Diller w ogóle zabiera głos?

Diller to nie jest kolejny technologiczny entuzjasta bez skin in the game. Założyciel IAC i były szef Paramount przez dekady budował imperia medialne, obserwując kolejne fale „technologii, która zmieni wszystko”. Jego głos w debacie o AI ma inny ciężar niż komentarz analityka z Twittera.

Altman od miesięcy funkcjonuje pod ostrzałem — część krytyków kwestionuje jego zarządzanie OpenAI po słynnym zwolnieniu i natychmiastowym powrocie na stanowisko w 2023 roku, inni atakują decyzję o komercjalizacji firmy i porzuceniu pierwotnej misji non-profit. Diller te zarzuty odrzuca. Jego zdaniem Altman działa w dobrej wierze i podejmuje decyzje racjonalnie w ekstremalnie trudnych warunkach.

Czy dobra wola wystarczy przy AGI?

I tu zaczyna się właściwy problem, który Diller sam z siebie otworzył. Jego teza jest prosta: gdy mówimy o systemach klasy AGI, pytanie „czy ufasz tej konkretnej osobie?” jest pytaniem złym. Nie dlatego, że Altman jest nierzetelny — ale dlatego, że przy wystarczająco zaawansowanej technologii intencje twórców przestają być główną zmienną.

AGI, o ile w ogóle powstanie w tej dekadzie, nie będzie produktem jednej firmy ani jednego człowieka. Będzie efektem tysięcy decyzji inżynierskich, bilionów tokenów danych treningowych i architektur, których konsekwencji nikt dziś nie ogarnia w całości. Przy takiej skali zaufanie do CEO jest trochę jak ufanie pilotowi, że nie będzie turbulencji.

Dlatego Diller mówi o „guardrails” — zewnętrznych mechanizmach kontroli, które działają niezależnie od tego, kto akurat siedzi w fotelu prezesa OpenAI, Google DeepMind czy Anthropic.

Branża już to wie. Regulatorzy mniej.

Najbardziej ironiczne jest to, że przemysł AI — przynajmniej jego bardziej ostrożna część — zgadza się z Dillerem od lat. Anthropic zbudował całą swoją tożsamość na założeniu, że alignment to problem techniczny, nie personalny. OpenAI samo stworzyło dział safety i opublikowało dokumenty o superalignment. Nawet Altman wielokrotnie mówił publicznie, że AI może „wszystkich nas zabić” — co nie przeszkodziło mu w szybszym tempie komercjalizacji.

Regulatorzy są wciąż kilka kroków za technologią. EU AI Act skupia się głównie na systemach już istniejących, klasyfikując ryzyko według przypadków użycia. AGI — hipotetyczny system dorównujący lub przewyższający ludzką inteligencję we wszystkich domenach — w obecnych ramach prawnych praktycznie nie istnieje jako kategoria wymagająca osobnych regulacji.

Co konkretnie proponuje Diller?

Tego artykuł TechCrunch nie precyzuje, i to jest rzeczywista słabość tej wypowiedzi. Powiedzieć „potrzebujemy guardrails” to dziś poziom konsensusu porównywalny z „powinniśmy jeść warzywa”. Pytanie brzmi: jakich konkretnie mechanizmów, kto je egzekwuje i co się dzieje, gdy największe lab-y po prostu tego nie respektują.

Diller ma rację diagnozując problem. Ale diagnoza bez recepty to materiał na konferencyjny panel, nie na realną zmianę.

OpenAI wyceniane jest obecnie na około 300 miliardów dolarów — i żaden guardrail jeszcze tej kwoty nie zatrzymał.